Darkmaster

เอาละเห็นหัวข้อแปลกๆ คงไม่มีใครเขากล้าเข้า ไหนไอ้เรามันจะดองเป็นชาติเป็นภพอีกนี้สิ

 

เอาละเข้าเรื่อง ทำไมต้องบัดซบ และบดซบทำไม

หลายๆ คนมีความซวยในชีวิตผมรู้ และหลายครั้งที่มันดันซวยเป็นคอมโบผมก็เป็นเหมือนกัน

คราวนี้เลยใช้ก้อนสมองน้อยๆ รีดเค้นหาวิธีต้านความบัดซบของชีวิตจนได้วิธีบ้าๆ ดังนี้

 

ผมคิดว่าทุกท่านเคยวางของไว้ในที่ๆจำได้แต่พอจะใช้มันเจือกหายไปไสก็ไม่รู้ หรือมันจะหนีเราได้ตอนเราต้องการมันฟระ ทำผลุบๆ โผล่ๆหยังกะเกรียน SF สร้างความรำคาญในกบาลตรูเป็นอย่างมาก แม้งหายไปไหนวะเวลากรูเอาลูกซองมาแม้งหลบข้างถังทุกทีสิน่า

พอๆๆ  นอกเรื่องๆ เอาละ ในเมื่อมันทำตัวเป็นทหารหนีสงครามนักโทษแหกคุกจับให้อยู่เป็นทีๆ ไม่ได้ ฉนั้นมันต้องเจอมาตรการ ขังเดี่ยวไปเลย ไปเอาโซ่มาล่ามมันไว้ เอากุญแจมาล๊อค เอาเชือกมาพัน เอากาวมาแปะ เอาแป้งมาทาเอาหมามาเฝ้า เอาสิเมิงหนีไปให้ได้ ฮ่าๆๆๆๆ กรูกุมอำนาจไว้แล้วไอ้ตรูดส์

 

แต่ปัญหาคือ จะเอามันมาใช้ยังไงฟระ (ทั้งติดกาวล่ามโซ่)

 

ต่อไป มีมั๊ย เดินๆ อยู่ดีๆ บนพื้นระนาบด้วยอารมณ์ระเริง แต่พลันล้อดุ้งสดุ้งกึ่งพุ่ง หน้าแทบทิ้ม โค้งคำนับอากาศข้างหน้าหนึ่งที แม้งเอ้ย กรูสดุดีให้กับอะไรฟระ พอหันมาดู

ชอบอิฐปูทาง !!!

แม้งโผล่มาจิ้งเดียว128 MB ทำซะเกือบตายอนาถเป็นข่าวหน้าหนึ่งว่าชายนิรนามเสียชีวิตเพราะใช้หัวสดุดีพื้นโลก รู้ถึงไหนอายถึงนั้น รู้สึกว่าตัวเองมีเขางอกออกมาราวๆ เมตรครึ่งเหมือนบุญเลิศรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว สายตาคนรอบข้างจ้อมมองมาที่เราไม่วางตา โอ้ แทบแทรกเต้าหู้หนี รู้สึกแคว้งคว้าง ขาดที่ยืดเหนียว เปล่าเปลียวแสนเหงา พอนึกขึ้นมาก็อยากส่งเอสเอ็มเอส ?

 

เอาละแล้วจะทำยังไงกับสถานการณ์แบบนี้ ทาม ทาม ทาม ดา ด้า ดาม ด่า ด้าดาม (ซาวน์แทรก สตาวอร์ ตอนดาธเวเดอร์โผล่) รองเท้าสกัดหินไงละคร้าบบบบ    วิธีทำไม่ยาก เอาสิ่วสกัดหินมาตีให้แบนเป็นพื้นรองเท้า เหลือไว้แต่ปลายสำหรับสกัดหินอิฐดินปูนที่ขวางหน้า แปะมันเข้ากับรองเท้า คราวนี้เราก็จะเดินอย่างสบายใจ เจอหนอกเจอนูน โผล่ออกมาตรงไหนไม่ต้องไปกลัวมันแว้ว แตะสกัดไปเล้ย เอาให้หลุด เอาให้เฮี้ยน เอาให้เรียบ เอาให้เตียน แล้วท่านจะพบกับความประหลาดใจว่าทำไมมึงยังเดินสดุดอยู่ดี (แล้วทำหาทัพพีอะไรฟระ)

 

เอาละความซวยอันต่อปาย

เคยมั๊ยเวลาเดิน หรือขยับตัวในที่ๆ คับแคบหรือมีของวางอยู่เนี้ยแล้วเราคิดว่ามันพ้นแน่ๆ

แต่ . . . มันก็ไม่พ้น ต้องไปเกี่ยวไปโดนอะไรซักอย่างให้หล่นติดมาด้วยทุกทีละน่าอันนี้ไม่รู้จะแก้ยังไง ลองมาหลายทีแล้วก็เหมือนเดิน เผลอลืมทุกทีให้ตายสิจริงมั้ย ยิ่งตอนเพิ่งตื่นนะ  อย่าได้เข้าไปในที่รกๆ เลย ไม่งั้น อาจโดนทับตาย

วิธีแก้คงต้องไปถามสาวยาคูลดูแล้วกัน

 

เอาละพอเรื่องซวยก่อนนึกไม่ออกแล้วมาดูเรื่องอื่นกันบ้าง

ผมรู้ว่าทุกๆ คนเคยเห็นไอ้สติกเกอร์ที่แปะข้างๆ รถเป็นประโยคเป็นวลีที่อ่านแล้วแหม่ คิดได้ไง มันใช้อะไรคิดถึงได้ฮิดมาจนปัจจุบัน

ตัวอย่างเล็กๆ น้อยๆ ผมก็มีมาให้อ่านนะ

ขับเร็วเพราะเมาม้า ขับช้าเพราะมองเธอ

(โอโห ขนาดเมาม้ามันยังหันมามองเธอได้ เสี่ยว จริงๆ ระวังจ่านะมึง)

 

ขับเร็วหาว่าแดกม้า ขับช้าหาว่าหมาไม่แดก

(อันนี้จริงๆ ครับ เคยได้ยินมาเหมือนกันที่คนขับชอบด่าคนขับช้าและขับเร็ว ไม่รู้มันจะเอายังไงกันแน่)

 

ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง กะเทยงามก็ต้องแปลง 

(ของแสลงจะแรดเก็บไว้ทำไม หึๆๆ)

 

ดีใจจังคันหลังก็ลาว

(งั้นไอ้คันข้างหน้ากรูมันก็ลาวนะสิ เฮ้ย มันหลอกด่านี่หว่า)

 

ไฟแดงข้างหน้า ข้าขอสู้ตาย

(เดี๋ยวได้โดนสิบล้อเสย)

 

ถ้าน้องเลิกตอแหล แล้วพี่จะให้แม่ไปขอ

(หูย อันนี้เจ็บนะนี้)

 

อะไรทำนองนี้ เห็นแล้วหมั่น เลยอยากลองดูบ้างแฮะ

เอาละ นี้ผมลองแต่งบ้างนะ อาจไม่บร๊ะเจ้าเท่าข้างบน มือใหม่ๆ

หลงทางเสียเวลา หลงทางรักเสียหัวใจ  โหยๆๆๆๆๆ   คิดได้ไงฟร้ากรู ไม่รู้ไม่ใครคิดได้ก่อนหน้านี้หรือไม่ช่างมันต่อๆๆ

 

ของผมไม่ค่อยสู้ แต่ก็ชนไม่เคยถอย เอ๊ะอะไร หัวใจ ครับ หัวใจ

 

นางไดในโลกหล้าจะงดงามเท่า สาวแว่น เล่นง่ายไปไหม?

 

อยู่บ้านรักเมีย อยู่ที่เนี้ย รักเธอ    โฮย เริ่มเสี่ยวแล้วโว้ย

 

สาว O ก็เข้าท่า  แต่น่ารักต้องสาว L  เอาละๆ เริ่มเข้ารสนิยมตัวเองแล้ว

 

สาวขรึมเย็นชาน่าเกรงขาม บวกแว่นงามจะเป็นเทพพระเจ้า เริ่มเสื่อม

 

เอาละ พอแค่นี้ก่อน วันนี้สมองตัน คงจะเขียนอะไรไม่มากไปกว่นนี้ ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านน่อ

หวัดดีครับหลายๆ ท่านที่หลงเข้ามา หลังจากหายไปนานเหมือนตายไปแล้ว

ผมกลับมาอีกครั้งกับภาคต่อของอินทรี่ที่เท่าไหร่นี้แหละ

เนื่องจากเห็นว่ามีคอมเม้นเยอะดี ทั้งกำลังใจ ด่า และดูหมิน ผมเลยคิดอยากทำตอนที่สองต่อไป

แต่ว่านะขอรับ ครั้งนี้ผมคงไม่สาธยายยาวเป็นเรื่องเป็นราวจนาดนั้นแล้ว เพราะมันนานแสนนานจำไม่ค่อยได้เพราะเรื่องมันตั้งแต่เมื่อครั้งยังวัยเยาว์  ส่วนใครที่เล่นแล้วสนุก ไม่กลัว ผมนับถือ เพราะผมขวัญอ่อนน่อ

ครั้งนั้น  ผมเล่าค้างไว้ตอนไหนนะ แต่ช่างมันเถอะ คราวนี้ ผมจะมาขอบอกความรู้สึกกับเกมในตำนานเกมนี้ดีกว่า

 

เอาละครับ อาจฟังดูไม่สนุกนะเพราะผมเล่าเรื่องหรืออธิบายอะไรได้ไม่เก่งอ่า

 

หลังจากที่เล่นจนจบแล้ว และตายหองไปกว่าหลายรอบ และได้รับการบอกจากเพื่อนว่า มันมีฉากจบอยู่หลายแบบน่อ รู้สึกว่ามันจะบอกว่าสองแบบ ซึ่งผมเองก็จำไม่ค่อยได้สักเท่าไดนัก

โดยส่วนตัวแล้วผมคิดว่า (ส่วนตัวนะครับ ความเห็นของผมคนเดียว ไม่รวมฝ่ายค้าน และคณะรัฐบาล พวกเขายุ่งกันพอแล้ว) มันเป็นเกมที่ น่ากลัวนะ และเนื้อเรื่องนั้นน่าสนใจดี แถมยังทำผมสดุง เป็นระยะๆ โดยเฉพาะ ตอนพี่เน แกออกมาตอนแรกๆ (แหม เข้าใจหน่อยสิ คนเพื่งเล่นครั้งแรก แถมตอนนี้นยังเด็กอ่านะ ใจมันก็เต้นตูมๆ เป็นธรรมดา) น่ากลัวชะมัน ตรูจะรอดไปได้มั้ยว้า

แต่ว่านะครับ ในความน่ากลัวนั้นก็มีความสนุกตื่นเต้นแฝงอยู่ ซึ่งนั้นเป็นเสนห์ของเกมรูปแบบนี้ทีเดียว ถึงแม้เวลาอยู่ต่อหน้าพี่บี้ แล้วจะมือไม้สั้นก็เถอะนะ (ไม่ใช้สั่นเพราะดีใจเจอดารานะ หาปุ่มไม่เจอ (ปล. ใครที่เข้ามาอ่านอาจไม่เข้าใจ ทำไมต้องกลัวบี้ บี้ร้องเพลงเพราะบี้ผิดตรงใหน พี่บี้ไม่ผิดครับ แต่ผมหมายถึงซอมบี้ ส่วนพี่เนก็เนเมซิส ส่วนคนที่เคยอ่านมาแล้วก็คงเข้าใจ)) แต่ผมก็กระเสือกกระสนเล่นมาได้ซะจนจบ ประมาณตั้งแต่เช้าจนค่ำ กินข้าวบ้านเพื่อนกันเลยทีเดียว

และครังนั้นเอง ทำให้ผมชอบอะไรพวกนี้มากๆ เรียกว่าหลอนจนคลั่งไคล้เลยทีเดียว แต่ไม่ใช่กับไบโอ มันกลับไปคลั่งไคล้กับเรื่องราวไสตล์หนีผีพวกนี้  คราวนั้นก็เลยไปหาทั้งหนังทั้งการ์ตูนมาดูมาอ่าน  และในเรื่องที่ชอบที่สุดก็คงไม่พ้น รุ่งอรุณแห่งความตาย ที่มีพยาบาลสาวเป็นนางเอกของเรื่อง

และนอกจากหนังแล้ว มันยังไปคุมแนวเพลงผมอีก จากที่ฟังอะไรก็ฟังๆ ไปเถอะ เพลงเหมือนกัน ก็กลายเป็น ต้องเพลงหนักๆ ต้องโยกกบาล ต้องเสียงเบสกระแทกหัวใจ ฮ่าๆๆๆๆ  ตอนนี้นที่รู้จักก็มีสลิปน๊อท วงเดียว เพราะเพื่อนมันพูดบ่อยมาก จนกระท่างเรื่อย มาก็ได้รู้จักกับวงอืนๆ ที่เป็นระดับตำนาน ตั้งแต่ เมก้าเดธ ไอรอนไมเดน เวน่อม  เรื่อยมาจนมีอีกหลายๆ วงที่แหกปากแหกคอร้องเพลง

แต่การที่ฟังวงพวกนี้ ผมไม่ได้ฟังแค่เนื้อเพลงเท่านั้น หากฟังซาวนด์ดนตรีของการเล่นเหล่านี้แล้ว มันทำให้ผมแทบคลั่ง แต่ช่างมัน ไม่เกี่ยวกะเกมยิงผีในตำนาน นอกเรื่องซะไกลเลย

เอาละมาเข้าเรื่องกันอีกรอบดีกว่า ครั้งนั้น ทำให้ผมพยายามเสาะหาเกมพวกนี้มาเล่น แต่อนิจจาบ้านข้านั้นไร้เพลย์ เลยต้องไปเล่นบ้านเพื่อนซะอีกรอบ และครัวนั้น มันก็เล่น ไบโอ ภาคแรก ไอ้ภาคที่เดินในคฤหาสแล้วเจอพี้บี้แทะศพนั้นแหละ ไอ้เราก็นั่งดูไป แต่ มันเริ่มไม่กลัวแล้ว เพราะใจเริ่มชอบ ก็กลายเป็นสนุกและตื่นเต้น แบบที่หลายๆ คนที่เคยเล่นเกมพวกนี้รู้สึกกัน แต่ผมเป็นคนขวัญอ่อนเป็นทุนเดิมอยู่แล้วไง มันเลยตื่นเต้นหนักกว่าคนเล่นเสียอีก ยิ่งตอนจบนะ ที่ต้องรอให้ฮอส่ง RPG ลงมานะ ไอ้เพื่อนผมมันก็เล่นไป วิ่งหลบไทรันไป แต่ผมนี้สิ ทั้งบิดตัว แหกปากเชียร์ เป็นหนักกว่าคนเล่นอีก เฮ้อ แล้วกว่าจะยิงมันได้ ไอ้เพือนผมนะ สบายๆ แต่ผมนี้สิ ลุ้นแทบขาดใจ แถมมันชอบแกล้วหน่วงไม่วิ่งตอนไทรันวิ่งเข้ามา ประสาทจะรับทานเอา

แต่อย่างว่า หากพูดถึงความขวัญอ่อนของผมนะ ต้องเมื่อครั้งที่ไปดู 4 แพร่ง คราวนั้นไปดูกลางวัน ที่เซ็นปิ่น ตอนดูจบก็ไม่มีอะไรมากมายหรอก ก็มันกลางวันนิ ไม่กลัว แต่พอตกดึกเท่านั้นแหละ แมร้ง ประสาทจะทานเอา

เอาเป็นว่า วันนี้ เขียนแค่นี้แหละ เอ๊ะ ดูท่าหลายๆ คนไม่พอใจ แต่ จะมีคนมาอ่านเร้อ ไปเม้นเขาก็ยังไม่ได้ไป เอาเป็นว่า ช่วงนี้ผมแต่งนิยายอยู่สาม เรียนรอบค่ำ และเล่นฟิตเน็ท เลยไม่ว่างเลย หากว่างแล้ว จะมาทำใหม่ ให้ไฉไลกว่านี้นะครับ ของคุณทุกๆ ความเห็นน่อ

สวัสดีปีใหม่ครับทุกท่าน วันเด็กนี้ไปใหนกันมาครับ

แฮะๆ ใหนๆผมเองก็ดองข้ามปีไปแล้วแถมเลยวันเด็กอีก วันนี้เลยขอทักทายควบสองแล้วกันครับ

ถ้าจะถามกันว่าปีใหม่นี้ไปใหนมาละก็ผมก็ต้องบอกว่าไปแพร่ครับ 

ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ กันครับ  ที่ไปนี้ก็บ้านเพื่อนนะครับ พวกเราไปสร้างความเดือดร้อนกันเต็มที่เลยทีเดียว

ขาไปครับผมนัดกับเพือนไว้ว่าจะไปรถไฟกัน รู้สึกตื่นเต้นจริงจะได้นั่งรถไฟครั้งแรกในชีวัน

แต่ไม่ประทับใจนี่สิปัญหาละ

รถก็แน่น ยืนก็เมื้อย แถมพ่อค้าแม่ค้ายังชุกชุมยิ่งกว่ายุงก้นปล่องอีก แต่ตรงนั้นไม่สำคัญครับมันอยู่ที่ราคาครับ

"สิบบาทจ้าสิบบาท" โหเอาเดะข้าวน้ำสิบบาททุกอย่างโฆษณากันซะถูกเลยกะจะซือเลยครับกาแฟแก้วนึงแต่เดชะบุญมีคนซื้อก่อนเราครับ

สิบบาทกลับกลายเป็นคูญสองเหมือนช่วงโปรโมชั่นเกมออนไลน์ที่เหล่าพ่อค้าแม่ค้าเก็บเลเวลกัน

"แก้วยี่สิบบาทจ๊ะ"!!!???

โห เอาเดะคนที่ซื้ออะหน้าเสียไปแล้ว ผมก็ถอยฉากงบประมาณเกือบโดยสูบแบบสองเท่าดีที่พี่เขาซื้อก่อนเลยซวยแทนผมไป   แต่พูดไปเหมือนเห็นแก่ตัวจริงๆ

แต่เท่านั้นแหละคระบ  บนรถไฟผมไม่กินอะไรเลยกว่า 10 ชั่วโมงได้กระมัง

เลยนั่งพื้นเอาครับ

ไม่นานนักก็ถึง (ไม่นานมั้งนั้งหลับนั่งตื่นเนี้ยกว่า10รอบ) ผมต้องรอให้ป้าเพื่อนมารับครับนั่งกระบะกันไปแล้วก็เวะวัดซื้อข้าวของไปทำอาหารกันที่บ้านครับ วันนี้แหละผมจะได้กินอาหารเหนือแหละ

พอถึงบ้านพวกเราก็จัดแจงเอาของลงรถครับสักพักเราก็ทำอาหารกันกินและก็หมดไปหนึ่งวัน

รวบจบมันซะเลยเหอๆ ๆ

ผมเชื่อว่าหลายๆ ท่านเองก็ได้ไปเที่ยวปีใหม่กันสนุกสนานพอสมควรผมเองอย่างน้อกก็มีเรื่องอาวแล้วละว่าผมก็ไปมา เหอๆๆๆๆ